නිදහසට හේතු….

පහුගිය කාලේ සිදුවුනු දේවල් නිසා ජීවිතය පුදුම විදියට වෙනස්වුනා… ජීවිතේ තවත් ටිකක් සංකීර්ණ වුනා කිව්වොත් වඩාත් නිවැරදියි. හැබැයි ඒ ගොඩක් දේවල් එහෙම වෙනව කියල දැන දැනම පටන් ගනිපු දේවල්. ඒ අතරේ දුක හිතෙන දේවල් වගේම පුදුම ආකාරයේ සතුටක් ඇතිකරපු දේවලුත් තිබුනා. හැබැයි ඒ දේවල් නිසා කාලයක් පුරාවට ලියපු බ්ලොග් එක ලියන්න බැරි වුනා කිවුවොත් එක අමුලික බොරුවක්. හේතු කියනවා නම් තියන්නේ එකම එකයි, ඒ තමයි පහුගිය අවුරුදු දෙක පුරාවටම මගේ තිබුන උනන්දුවක් නැතිකම. කොහොම වුනත් පිවිසුම් 3000 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලියපු අල්ප ප්‍රමාණය බලන්න ඇවිත් නේද කියල දැක්කම ආපහු ලියන්නමයි  හිතෙන්නේ…

Posted in ආගිය කතා | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

හපොයි වෙච්ච දෙයක්…

පිලේ ලන්තෑරුම
පිලේ ලන්තෑරුම

හපොයි… පහුගිය ටිකට වෙච්ච දෙයක්…වාඩිය ගන්න දෙයක් නෑ… වාඩියක් නෙවේ දැන් මේක අතැරලා දාපු අම්බලමක් වෙලා… පොල් අතු ටික හොදටම දිරලා ගිහිලා වහලෙන් අහසත් පේනවා. කණු කෑලි ඇතුලේ වේයෝ පිරිලා හුඹස් ඇතුලේ හුඹස් බැදලා… බෙලි මල් රණවරා බොන අතරේ ආගිය කතා අහන්න කියන්න වාඩිවෙන මැස්ස බිමට පාත්වෙලා එක පැත්තකින් විතරක් එල්ලිලා ඉන්නව. ඒක උඩ එලපු පැදුරේ සලකුණක් වත් නෑ… කවුරු හරි අරගෙන යන්න ඇති… වහින දවසට ඇතුලට එන වතුර පාර නවත්වන්න වටේට දාපු පස් කණ්ඩිය වතුරටම හේදිලා ගිහින්. ඒ දවස් වල කණුවක් මුල පැල වෙලා තිබුණු නිඳිකුම්බා පැලේ දැන් මහ විශාල පඳුරක් වෙලා, අතින් ඇදලා ගලවන්නවත් බැහැ… පිලේ එල්ලා තිබුණු ලන්තෑරුමේ චිමිනිය බිදිලා යන්න ඇත්තේ හුළඟට කණුවක වැදිලා වෙන්න ඇති.

වාඩිය ආපහු තැනකට ගන්න ටික කලක් යයි වගේ…පහුගිය ටිකේ මට “ෂරියාන කරච්චල්” නේ…

Posted in ආගිය කතා | ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

ගුරු සිත නොරිදවා………… බැති “පෙම්” උපදවා… ?

 සින්ඩියේ පටි රොල් වෙන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දී ආපහු වාඩියට ගොඩ වුනේ වාඩියට ඉදලා හිටලා ගොඩ වෙන, ඒකේ තියන දේවල් හැම දාමත් අගය කරන, ළමයාගේ “වෙන්ඩ හාමිනේගේ” ඉල්ලීමක් ඉටුකරන්න.අද නෙව වැලන්ටයින් දවස අපට කොහේද ඉතින් බැදපු මාළු මෙහෙමවත් දෙයක් කරලා හිත සතුටු කරනවා ඇරෙන්න.

එයාට ගුරුවරියක් විදියට පළවෙනි පත්වීම ලැබුනේ අම්පාර පැත්තෙ මහඔය කියන පලාතට ඒක, හරිම දුෂ්කර පලාතක්. දවසක් මේගොල්ලෝ මළගෙදරක ගිහින් තියනවා, නැතිවෙලා තියන්නේ ඉස්කෝලේ ළමයේක් ගේ අම්මා, රස්සාව විදියට කරලා තියන්නේ කුළීවැඩ, පවුලේ ඉන්නවා මේ ළමයාට වඩා වැඩිමල් අක්කා කෙනෙකුයි බාල නංගි කෙනෙකුයි මල්ලි කෙනෙකුයි. තාත්තා මේ අය දාලා ගිහිලා. අම්මාගේ මරණය තියලා තියන්නේ මැට් ගහලා පොල් අතු, ඉටි රෙදි වලින් හෙවිලි කරපු ගෙදර ඉස්තොප්පුවේ. ඇතුලට ගන්න බැහැ, දොර පටු නිසා. ඉතින් හිතාගන්න පුලුවන්නේ ඒ පලාතේ තරම.

දවසක් මේ අය ඉස්කොලේ ළමයි අරගෙන චාරිකාවක් ගිහිල්ලා තියනවා. යන්න කලින් චාරිකාවේ යන ගුරුවර ගුරුවරියන්ගේ ජංගම දුරකතන අංක ළමයින්ගේ දේමාපියන්ට දීලා තියන්නේ චාරිකාව අතරතුර ළමයින්ට කතා කරලා විස්තර දැන් ගන්න. ඉතින් මේ අය චාරිකාව ගිහින් කරදරයක් නැතිව ඇවිල්ලා තියනවා. ළමයින්ගේ අම්මලා තාත්තලාත් කතාකරලා ළමයින්ගේ විස්තර හොයලා බලලා තියනවා. ඒත් චාරිකාව ගිහින් ආවට පස්සෙ මෙයාට “missed calls” එන්න පටන් අරගෙන තියනවා දිගටම එකම number ඒකකින්. පස්සේ මේක ඒ number ඒකෙන්ම “calls” එන්නත් පටන් අරගෙන, හැබැයි කවුරුවත් කතා කරන්නේ නෑ. “call” එක විතරයි. ඉස්කොලේ චාරිකාව ගිහින් ආවට පස්සේ වුන දෙයක් නිසා ඇතිවුන සැකයටම මෙයා මේ අංකය ළමයෙකුට පෙන්නලා අහලා තියනවා කාගේද කියලා. මේ ළමයා එක පාරටමකියලා තියනවා මේක අසවල් කෙනාගේ අයියාගේ කියලා. පස්සේ වසර භාර ගුරුතුමාගේ මැදිහත් වීම මත ළමයයි භාරකාරයෝයි ඉස්කෝලට ගෙන්වලා තියනවා. ඇවිත් තියන්නේ සිවිල් ආරක්ෂක බළකායේ සාමාජිකයෙක් වෙන එයාගේ අයියා, අම්මා තාත්තා දෙන්නාම නැති නිසා. අයියා කියන විදියට මෙයා ගෙදර ටෙලිෆොන් එක ඉස්කොලේට ගේනවා. වැඩිපුර දවස ගත කරන්නේ තමන්ට වඩා වයසින් වැඩි අයත් එක්ක. ගෙදර ළග තියන බයිසිකල් වැඩපොලේ අයත් එක්ක එකතු වෙලා තමයි ටීචර්ට කොල්ස් දීලා තියන්නේ. අන්තිමය ළමයා ට දඩුවම කරලා තියන්නේ අයියා, බේරගෙන තියන්නේ ගුරුවරු. අය්යා තමුන්ගේ මල්ලී වෙනුවෙන් කාගෙනුත් සමාව අරගෙන.

ඒ සිදුවීම එහෙම ඉවර වෙලා ටික කලක් ගියා. ආයෙමත් පැමිණිල්ලක් ආවා ඒයාට කවුද SMS එවනවා, ” මගේ ටීචර් ට ගුඩ් මොර්නින්” කියල්ලා. මම හිතුවේ මේත් කලින් කෙනාම වෙන්න ඇති කියල්ලා. මම ගත්තා කෝල් එකක්. මේ වෙන කෙනෙක්, ඉස්කොලේ ඇවිත් ඉවර වෙලා උසස් පෙළ විභාගේ පටන් ගන්න කල් ගෙදර ඉන්න ළමයෙක්. මගෙන් අහනවා මම කවුද කියලා. මම කිවුවා මම කවුද කියලා. ඊට පස්සේ කියනවා ඒයා හැම ටීචර් කෙනෙක්ටම SMS කරනවා කියලා. මම කිවුවා SMS යවන වෙන ටීචර් කෙනෙක්ගේ නමක් කියන්න කියලා. හැම ටීචර් කෙනෙක්ටම යවනවා කියනවා මිසක් නමක් කියන්නේ නෑ. මම ඇහුවා ඇයි එහෙම SMS කරන්නේ කියලා. දැන් මිනිහාට කතා කරන වචන පැටලෙනවා, වෙලාවකට මට අයියේ කියලා කතා කරලා ටික වෙලාවකට පස්සේ සර් කියලා කියනවා. කතා කරලා වැඩක් නැහැනේ, මට පුලුවන් විදියට තේරුම් කරලා දුන්නා කරන දේ තියන බරපතල කම. අන්තිමට මිනිහා මට කියනවා ඒක වැරදි විදියට තේරුම් ගන්න එපාය කියලා.

අනේ මන්දා දැන් කාලේ ඉස්කෝලේ යන උන්ට හිතෙන දේවල් මොන වගේ ද කියලා. තමුන් ඉන්න වටපිටාව, අම්ම, තාත්තා, සහෝදර, සහෝදරයෝ තමුන්ට උගන්වන්න වෙන මහන්සිය ගැනවත් හිතලා ඉගනගන්නවා ඕන කියලා හිතෙන්නේ නැති හැටි.

Posted in ආගිය කතා | එක් ප්‍රතිචාරයක්

අපර බාගයේ දී හෝ සන්ද්‍යා කාලයේ දී මද වැසි ඇති විය හැක… ?

මේ දවස් වල හිතේ කිසිම නිදහසක් නෑ… කෙළවරක් නැති ප්‍රශ්න… ප්‍රශ්න…විසඳුමක් හොයා ගන්නම බෑ. ඒ ප්‍රශ්න එහෙන්මම තියන්න ඇරලා ඕන වෙඩින් එකක් වෙන්න කියලා කාලේකට පස්සේ වාඩියට ගොඩ වෙන්න හිතුනා…
මතක ඇතිනේ පහුගිය දවසක හදිසියේම හුළඟක් ඇවිත් වෙච්ච අලකංචිය. වාඩියේ ළමයාගේ ගම්පලාතට එහෙම හරියට අලාබ හානි වෙලා තිබුනා. ගස් කඩාගෙන වැටිලා, ගෙවල් කැඩිලා, කඩාගෙන වැටුන ගස් වලට ගෙවල් වලට යට වෙලා නිරපරාදේ මිනිස්සු මැරිලා හරිම විනාසයක් තමයි වුනේ. ඒදා මුහුදු ගිය අය අතරින් සමහර අය තවම ඇවිත් නෑ… ඒ ගැනනම් දැන් ඉතින් මොනවා කරන්නද… පාංශුකුලේ දීලා හිත හදාගන්නවා ඇරෙන්න…

මෙන්න මේ වෙලාවට තමයි හිතෙන්නේ අපේ කාළගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉන්න වගකිව යුතු අය කාළගුණ අනාවැකි කියන්නේ ඒ අයගේ ඔෆිස් එකේ ජනේලෙන් බලලාද කියලා හිතේන්නේ… හරි ලේසියි නේ… රට පුරාම ඒ අයගේ ඔෆීසි තියනවා… ඒ වගේ ජනේල තියනවා… ඒ එකකින් වට පිට බැලුවා ( හා හා හරි හාවා වගේ) කළුවර නම් වැහි වලාකුළු පිරිලා නම් “” කියලා කිවුවා… ගොඩාක්ම වැහි වලාකුළු පිරිලා නම් “ගිගුරුම් සහිත වැසි” කියලා කිවුවා. බලන කොට හොඳට අව්ව පායලා තියනවා නම් ” පැහැබර කාලගුණයක්” කියලා කිවුවා හරිම ලේසියි… ඉතින් අපිත් උදේ පාන්දර අහන “කාලගුණ අනාවැකිය “ට ගැලපෙන විදියට වැඩට යනවා, වහිනවා කිව්වොත් කුඩේකුත් අරගෙන. ඉතින් ඊටපස්සේ වෙන දේ ගැන කියන්න ඕන නෑ නේ… වහින්නෙ නෑ කිවුවොත් වහිනවා පාරවල් යට වෙන්න… ගෙදර එන්නේ දියබරියෝ වගේ තෙමිලා… වහිනවා කිවුවොත් පායනවා හොඳම එකෙන්… නිකන්වත් බස් එකක එන්න බැරිවෙලාවට තව කුඩේකුත් උස්ස ගෙන, ඉහින් කනින් දාඩිය පෙරාගෙන, ඇවිත් බලද්දි අරන් ගිය කුඩේ බස් එකේ අමතක වෙලා තමයි බැහැලා තියන්නේ.  අන්න ඒ වෙලාවට තමයි කාළගුණේලාගේ හත්මුතු පරම්පරාවම මතක් වෙන්නේ… ඒ මිනිස්සුන්ට ගානක් වත් නෑ… එහේ මිනිස්සු කඩාගෙන වැටුනු ගස්වලට ගෙවල් වලට යටවෙලා මැරිලා… මුහුදු ගිහින් අතුරුදහන් වෙලා… මෙහෙන් අපි තෙමිලා හෙම්බිරිස්සාව හැදිලා… අඩුම  ගානේ මේ කාළගුණේලා හරියට වගකීම් සහගත ප්‍රකාශයක් වත් කලේ නෑ නේ මෙච්චර දෙයක් වෙලත්… මම අහලා තියන විදියට නම් වෙන රටවල් වල වහිනවා කිවුවොත් වහිනවාමලු… ඒ විතරක් නෙවි ඒ අය වහින වෙලාවත් හරියටම කියනවාලු…. ඒ අය මුලු දවසම ප්ලැන් කරනවාලු කාළගුණ අනාවැකිය අහලා.  ඒකට අපේ රටේ නේ… අපරාදේ අහිංසක මිනිස්සුන්ගේ වටිනා කියන ජීවිත… ඇයි ඒ අයගෙන් යැපෙන අය, වන්දි විදියට ලැබෙන (අයෙකු මියගිය විට පමණක් යැපෙන්නන්ට ලැබෙන ) රුපියල් පහලොස් දහසකට දරු පවුලක් නඩත්තු කරන්න පුලුවන් දවස් කියද ?.

මේ වෙලාවේ වාඩියේ කොලුවට මතක් වුනා දවසක් ඒකට  උගන්වපු ගුරුතුමෙක් කියපු කතාවක්. මේ ගුරුතුමාට හිටියා යාළුවෙක් හැබැයි මිනිහා සුද්දෙක් ඉන්නේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ දෙන්නාම ඒකම විශ්ව විද්‍යාලේ (ලංකවේ) උගන්වනවා. සුද්දාත් අවුරුද්දකට දෙකකට සැරයක් ලංකාවට එන නිසා මිනිහට මෙහේ හැටි ටිකක් හුරු වෙලා ඉදලා තියන්නේ. දවසක් මිනිහා කියනවාලු “උඹලාගේ රටේ ජිවත් වෙන එක මාර ඉන්ටරෙස්ටින්ග් බං , මාර හැපනින්…” ඉතින් අපේ එක්කෙනත් අහලා ඇයි එහෙම කියන්නේ කියලා…  එතකොට සුද්දා කියනවාලු ” දැන් බලපං… වෙදර් රිපොට් එකට කියනවා වහින්නේ නෑ කියලා හැබැයි වහිනවා… උදේට මිනිස්සු කොච්චියේ වැඩට එනවා… වැඩ ඇරලා හවසට ආපහු ඒ අය ස්ටේෂ්න් එකට යනවා… එතකොටයි දන්නේ උදේ වැඩකරපු කොච්චි හවස ස්ට්‍රයික් කියලා…හිටපු ගමන් ලයිට් කපනවා… කලින් කියන්නේ නෑ… නියමයි… කලින් කියන්න බෑ දැන් මොනවා වෙයිද කියල්ල අද කියන්න බෑ හෙට මොනවා වේද කියලා…  ෂික් අපේ රටේ මෙහෙම නෑ නේ… හරිම ඒකාකාරි වහිනවා කිවුවොත් වෙලාවට වහිනවා… ස්ට්‍රයික් … පවර් කට් …. ඇත්තෙම නෑ… හැමදාම කොච්චියේ යන්න පුලුවන් ඉදලා හිටලවත් කලුවරේ ඉන්න ලැබෙන්නේ නෑ… ” අපේ කෙනාට මේ කතාවට හොදටම තරහ ගිහින්… ඒත් සුද්දා යාළුවා සහතික වුනාලු ඒක නොන්ඩියට කියපු කතාවක් නෙවි ඇත්තටම මිනිහට එහෙම හිතිලා කියපු දෙයක් කියලා…

ඒ අතින් බලන කොට නම් මේ රට වගේ තවත් රටක් මේ ලෝකේ තියා මේ සක්වලේ වත් නැතුව ඇති.. ඒ කොහොම වුනත් වාඩියේ ළමයා නම් ඒකගේ රටට ආදරේ කොලුවෙක්… අනිත් උන් කරන කියන දේවල් පෙනෙද්දි ඇහෙද්දි ඒකට උගේ රටට යන කලදවස ගැන ඇතිවෙන්නේ පුදුම කලකිරිමක් වගේම දුකක්…මොනවා කරන්නද ඌත් මේ රටේ ඉන්න තවත් එකෙක් විතරක් නේ.

Posted in ආගිය කතා | ප්‍රතිචාර 4

ටොෆි කොළ ඇදපු හැටි…

වාඩියේ ළමයාට හදිස්සියේම උගේ පුංචි සන්දිය මතක් වුනා… කට්ටියට මතකද ඉස්සර “බන්ටි” කියලා ටොෆි ජාතියක් තිබුනා… ඒ ටොෆියේ කොළය අඩියක් දිගට ඇද්දාම තැග්ගක් දෙනවා කියලා ටොෆි කොල ඇදපු හැටි. හැබැයි කවුරුවක් වත් හරියටම දැනගෙන හිටියේ නෑ එහෙම තැගි ලැබුන කෙනෙක් ගැනවත් ලැබුනේ මොන තැගිද කියලවත්. කවුරුත්ම කලේ ටොෆි කොළ අඩියක් දිගට ඇදපු එක තමා… මෙහෙම යන කොට එක එක ආරංචි එනවා  අන්න අහවල් කෙනාට ටොෆි කොළ ඇදලා බයිසිකයක් ලැබුනය, ක්‍රිකට් බැට් එකක් ලැබුනාය කියලා, හැබැයි දැකපු කෙනෙක් නම් නෑ. මේවගේ ආරංචි වලින් ෆොර්ම්  වෙන අනිත්  උනුත් කරන්නේ තව තව ටොෆි කොළ අදින එක. ඉන්ටවල් එකට එහෙම ඇදපු ටොෆි කොළ බැග් ඒකේ දාලා සෙල්ලම් කරන්න යන්නේ නෑ ඒවත් අරගෙනයි යන්නේ … එහෙම නැත්නම් එන කොට ටොෆි කොළ නෑ… කවුරු හරි ඒවා “ගල්” කරලා… පංති බාර මිස්ලාට බේරුමක් නෑ ටොෆි කොළ නඩු විසදලා… අන්තිමට පැමිණිල්ලටයි විත්තියටයි දෙකටම දඩුවම් කරන්න  අරගත්තා… අන්තිමට මේ ටොෆි කොළ සෙල්ලම එහෙන්මම  නැතිවෙලා ගියා…

ඊලඟට ආවේ  “එඩ්නා” චොක්ලට් වල ස්ටිකර් එකතු කරන සෙල්ලම… ඒකටනම් ඉතින් තෑගි ලැබුනා නේ… ඒත් ඉතින් තෑග්ගට අදාල ස්ටිකර් සෙට් එකම හොයා ගන්න ඒක තමයි අපේ අයට කේස් එක වුනේ… සමහර උන් දුර පලාත්වල ගිහිල්ලා තිබුනා ස්ටිකර් හොයාගෙන. සමහර අය හොද ගණනක් හොයා ගත්තා එහෙම හොයා ගනිපු ස්ටිකර් ඒවා ඒකතු කරපු අයට විකුණලා.අපේ අය සමහර කඩවල් වල ට නම් දාලා තිබුනා….179 කඩේ… 190 කඩේ… මේවා මේ කඩවල වල නොම්මර එහෙම නෙවි… ඒ කඩවල් වල තියන ස්ටිකර්ස්  වල නොම්මර… අපේ අය දන්නවා ඒ කඩවල් වලින් චොක්ලට්  ගත්තොත් ලැබෙන්නේ ඒ ස්ටිකර් කියල්ලා. ඒක නිසා ඒ කඩවල් වලට දාලා තියන්නේ ඒ ස්ටිකර් නොම්මර.

අනේ එහෙමත් කාලයක්… දැන් ඒවා ගැන මතක් කරන්නේත් හරිම ආසාවකින්….

Posted in ආගිය කතා, පාසල් විත්ති | ප්‍රතිචාර 10

වාඩියේ කොලුවා ඉතිහාස ගතවෙයි….

එය වුකලී තවත් එක් දවසක් විය, කොල්ලන් රැස්වන පිටියක පිහිටි “ගොඩක් කන්න” අවන්හලෙන් ගෙන එන ලද දිය යටින් යන වාහන දෙකක්ම ගිලදමා ඔෆිසිය අසල ගෙනවිත් හිටවන්නට යෙදුනු කැන්ගරුවෙකු පිට නැගී නිවෙස් බලා පිටත් වන විට වෙලාව මධ්‍යම රාත්‍රියට ආසන්න වෙමින් පැවතුනි.සියලු වත්පිලිවෙත් අවසානයේ නිදා ගැනිමට සුදානම් වුයේ නැවතත් උදෑසන නවයේ කනිසමට ඔෆීසියේ සිටිය යුතුබවත් මෘදුකාංග ඉංජිනේරු වෘත්තියේ ඇති ඒයට අනන්‍ය වු මාහැඟි නිදහස් හා නිවහල් බවත් මෙනෙහි කරමිනි.
බිත්තිය දෙසට හැරී වකුටුවි නිදාගත්තේ ඇද උඩ ඇති පොත්පත් හා රෙදි ගොඩවල් නිසා නොව මා ගේ ජ්න්මයට වඩා ලොකු පුරුද්ද ලොකු වු නිසාමය. විදුලි පහන නිවා දැමුබව හොදටම මතකය, නමුත් කාමරය හොදින් ආලෝකමත් වී ඇත. යමෙකු මා පිටුපස සිට නිදාගන්නා මාදෙස බලාගෙන සිටින බව මට දැනේ…
නිදා ගැනීමට නොදී විකාර කරන්නේ කවුරුද යන්න බලාගැනිමට මා තුල ඇතිවුයේ මෙපමන යැයි කිව නොහැකි තරමේ ආශාවකි.අනෙක් පස හැරි බලන විට දුටූවේ ඇද ලඟ සිටගෙන සිට්න මීට කලින් දැක නොමැති පුද්ගලයන් තිදෙනෙකි, මිනිස් ශරිරයට ආසන්න වශයෙන් සමාන වු ඔවුන් ගේ ශරීරයෙන් සියුම් ආලෝක දහරාවක් නිකුත් වු අතර කිසියම් නොතේරෙන භාෂාවකින් කතා කරමින් සිටියේය.ආලෝකය විහිදෙන ශරිර සහිත සත්වයන් ලෙස මිට පෙර මා දැක අතේ කාලාමැදිරියන්  හා රෑබදුල්ලන්  පමණකි, නමුත් මේ නම් ඔවුන් විය නොහැක. මාගේ වම් කණ මා විසින් අංශක තිස් හත හමාරක් වමටත් දකුණටත් කරකවන්නට යෙදුනේ තව දුරටත් මා පසු වුයේ නින්දේ දැයි සැක හැර දැනගැනීමට මය. නැත මා තව දුරටත් නින්දේ නැත.  ඉදිරිපිට  ඇති හා සිදුවන සියල්ලම සත්‍ය හා සැබැය. වහාම  මටම අනන්‍ය වු පුරුෂ ශක්තිය සොයාගත් මා සුදානම් වුයේ මා ඉදිරිපිට සිටින මෙම අද්භුත සත්ව කොට්ඨාශය හදුනා ගැනිමටය.ආශ්චර්යක මහත, ඔවුන්ම මාහට ඔවුන් කවුරුන්ද යන්නත් පැමිණි කාරණයත් ප්‍රකාශ කරන ලදී. ඒසේ  ඔවුන් කී පරිදි ඔවුන් පැමිණ ඇත්තේ පෘතුවියට වඩා ආලෝක වර්ෂ ගණනක් දුරින් වන ග්‍රහලෝකයක සිට ඔවුන් ගේ මැතිවරණ ව්‍යාපරයක් සදහා මාගේ සහයෝගය හා  ඒ පිළිබද විද්වත් උපදේශන සේවාවක් බලාපොරොත්තුවෙනි. පසුගිය දිනෙක ඔෆිසීයේ දිවාආහාර වේලාවේ ” වත්මන් දේශපාලනයේ නව ප්‍රවනතාතුල මැතිවරණ ප්‍රචාරක ව්‍යාපෘතියක කාර්ය භාරය” මැයෙන් මා විසින් මිතුරන් ඉදිරියේ පවත්වන්නට යෙදුනු විශිෂ්ඨ ගණයේ දේශණයට මොවුන් අතිවිශේෂ සන්නිවේදන මාර්ග භාවිතයෙන් සවන්දී ක්ෂේත්‍රයේ මා හට පවතින පෘතුල දැනීම් සම්භාරය සම්බන්ධයෙන් පැහැදීමට පත්ව ඇත. ඒ අනුව ඔවුන් නියෝජිත පිරිස මා හමුවේ ඔවුන් ගේ ගැටලු මා හමුවේ විස්තර කරන ලද්දේ ඒ පිළිබදව විද්වත් පිළිතුරු බලාපොරොත්තුවෙනි. මෙය නම් අතිවිශිෂ්ඨ ගණයේ අවස්ථාවකි, නිරන්තරයෙන්ම  මාගේ දැනුම් සම්භාරය අවඥාවට ලක්කරන අප පවුලේ උදවිය සිටිය යුතුම අවස්ථාවකි, පිටසක්වලට උපදෙස් දීමේ මාහැගි ඉතිහාස ගතවන අවස්ථාවකට මා සුදුසුකම් ලබා ඇත. නමුත් නියෝජිත  පිරිසේ හා මාගේ ආරක්ෂාව පිණිස මෙය රහසිගත හමුවීමකටත් පසුව පුවත්පත් සාකච්ඡාවක් පවත්වා කරුණු හෙලිකිරීමේත් මුලික එකඟතාවලින් පසු මගේ උපදෙස් ඔවුනට ලබාදෙන ලදී.

ආරම්භක පියවර ලෙස මැතිවරණයට පෙරසිටම තමාගේ නමේ කොටසක් ද යොදා “පදනම්ක්” සාදා ගත යුතු බවත් ඒකී පදනම මගින් විවිධ සමාජ සත්කාර කර ඒ සදහා වියදම් වු මුදලට වඩා මුදලක් වියදම් කර කරන ලද දේ සදහා ප්‍රචාරණයක් ලබාදීම අනිවාර්යය බව ප්‍රකාශ කලෙමි.

එමෙන්ම මැතිවරණ වේදිකාවේ පොරොන්දු ලබාදීම දැන් ඒතරම් සිදු නොවන්නක් බවත් පොරොන්දු ලබාදිය යුතුම නම් ලබාදිය යුත්තේ නිවාස, රැකියා, අධ්‍යාපනය වැනි කාරණා පදනම් කරගෙන බවත් ප්‍රකාශ කලෙමි.

“ත්‍රස්තවාදය” නැමති වචනයට මැතිවරණ වේදිකාවේ සුවිශේෂ කාර්යභාරයක් ඉටුකල හැකිබව මා ප්‍රකාශ කල අතර එකී වචනය තවත් ඕනෑම වචනයක් සමග යෙදීමෙන් අමුතුම ආකාරයේ හැගිමක් පහල වන බවත් ඒමගින් අතිසාර්ථක ප්‍රතිඵල නෙලාගත හැකිබවත් උදාහරණ සහිතව ප්‍රකාශ කලේ ඔවුන්ගේ උණුසුම් ප්‍රතිචාර මැදය.

“බෙන්ගාසී” පන්නයේ කැරළි ගැන නිරතුරුවම කැගැසිය යුතු බවත්, අධිරාජ්‍ය වාදී කුමන්ත්‍රන  හා බලවේග ගැනද කතා කලයුතු අතර ඒ සදහා කෙසේ හෝ ප්‍රතිවිරුද්ධ පක්ෂ වල අපේක්ෂකයන් ඇදා ගැනීම කල යුතුය (මෙහිදි “බෙන්ගාසී” පන්නයේ කැරළි යනු මොනවා දැයි පැහැදිලි කර දීමට මට සිදුවිය )

මැතිවරණ ක්‍රියාවලිය පුරාම අවි ආයුධ භාවිතය අනිවාර්ය බව ඔවුනට පැහැදිලි කරදීමට මට විශාල වෙහෙසක් ගැනීමට සිදුවිය. දේශප්‍රේමීත්වය ඉහ වහා ගොස්තිබිය යුතුය. ඒය ක්‍රියාවෙන් මෙන්ම කතාවෙන්ද පෙන්විය යුතුය.මේ ආකාරයෙන් මාගේ උපදේශන සේවාව පවත්වාගෙන යන අතරතුර  එය අප පියාණනන් හට ශ්‍රවණය වී මට නිස්කාරනයේ බැනවදින්නට විය. ඔහුගේ අදහස වන්නේ රෑ දෙගොඩ හරි යේ එන මා නිදාගෙන ස්වල්ප වේලාවකින් හීනෙන් දොඩවන බවත් මා නිසා අන් අයටද නිදා ගැනීමට නොහැකි බවත්ය. මාහට නිස්කාරනේ නැගෙන අවලාද හා දෝෂාරෝපණ අසාසිටීමට නොහැකි වු පිටසක්වල ඇත්තන් පිටත්වී ගියේ නැවත එන බවත් ලබාදුන් උපදෙස් පිලිපදින බවත් පවසමිනි.

නමුත් ඔවුන් අද වනතුරුත් නැවත පැමිණියේ නැත. දේශපාලුවන්ගේ හැටි ඔහොමය… උන් පිටසක්වලද, මෙම සක්වලේද කියා වෙනසක් නැත. කියන්නෙම බොරුය…හරිගිය පසු මුල අමතක කරන්නෝය… තුච්චය…නින්දිතය…අසමජ්ජාතියෝය…කුජීතයෝය…

Posted in ආගිය කතා | ප්‍රතිචාර 8

සීට් බෙල්ට් නවීන තාක්ෂණය භාවිතයෙන් විද්‍යානුකුලව සෝදා පිරිසිදුකරනු ලැබේ.

අලුත් වාහන වල ආරක්ෂිත බද පටි ( සීට් බෙල්ට් ) පාවිච්චි කිරීම අනිවාර්‍ය කරලා නීතියක් ගෙනාපු බව හැමොම දන්නවා නේ… මේ ලඟදි දවසක උදේ වැඩට එද්දි කිරුළපන අර බුදු පිළිමයක් එහෙම තියන තැන නවත්වපු ලොරියක ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක් එයාගේ වාහනේ සීට් බෙල්ට් එක ගලවගෙන හෝදනවා… මට හිතෙන්නේ වාහනේ ගත්තාට පස්සෙම සීට් බෙල්ට් පාවිච්චි කරලා නැතුව ඇති. මේ වගේ අය තව කීදෙනෙක් ඇති ද ?
මොකද කියන්නේ පටන් ගමුද අලුත් වැඩක් … සීට් බෙල්ට් නවීන තාක්ෂණය භාවිතයෙන් විද්‍යානුකුලව සෝදා පිරිසිදු කිරිම කියලා….

Posted in ආගිය කතා | ප්‍රතිචාර 2